18-05-05

Stemrecht

De grondwet van 1830 kondigt de gelijkheid van alle Belgen aan. Toch zal het nog meer dan een eeuw duren vooraleer alle Belgische burgers over gelijke politieke rechten beschikken. In 1919 wordt het algemeen enkelvoudig mannenstemrecht ingevoerd. De strijd voor het vrouwenstemrecht verloopt zo mogelijk nog moeizamer dan de strijd voor het mannenstemrecht. Bijna dertig jaar na de mannen krijgen de Belgische vrouwen in 1948 volwaardige politieke rechten. Ontstaan van de eis voor het vrouwenkiesrecht op het einde van de 19de eeuw.In 1831 wordt het cijnskiesrecht ingevoerd. Dat betekent dat enkel mannen die een bepaald belastingsniveau halen, mogen stemmen. Het stemrecht wordt dus beperkt tot een kleine groep van gefortuneerde mannen. In 1893 wordt het cijnskiesrecht vervangen door het algemeen meervoudig mannenstemrecht. Voortaan kan elke volwassen man minstens één stem uitbrengen. Afhankelijk van vermogen, gezinssituatie en diploma's kan daar een stem bijkomen tot maximaal drie stemmen per man. Opnieuw wordt de vrouwelijke helft van de Belgische bevolking uitgesloten. De uitsluiting steunt op het toenmalig rollenpatroon dat vrouwen inkapselt in de privésfeer en het publieke leven aan de mannen voorbehoudt.In België krijgt de feministische beweging op het einde van de 19de eeuw vorm. Pas laat groeit de belangstelling voor het vrouwenkiesrecht. De eerste Belgische feministische organisatie wordt in 1892 opgericht naar aanleiding van de weigering door de balie van Marie Popelin, de eerste vrouwelijke juriste. De Ligue belge du Droit des Femmes stelt de economische en burgerrechtelijke emancipatie voorop, want pas dan heeft vrouwenstemrecht ook zin. In het kielzog van de Ligue ontstaan tal van vrouwenorganisaties. Ze zijn niet allemaal even feministisch georïënteerd. Een groot aantal is vooral begaan met liefdadigheid en de strijd tegen maatschappelijke kwalen zoals prostitutie en alcoholisme. De eerste feministes komen bijna allemaal uit de liberale burgerij, maar hun organisaties stellen zich neutraal en a-politiek op. Desondanks slagen ze er niet in om het etiket liberaal kwijt te raken.Ook binnen de politieke partijen duurt het geruime tijd vooraleer het vrouwenkiesrecht enige weerklank vindt. De Belgische Werkliedenpartij is de eerste Belgische partij die zich uitspreekt voor het vrouwenstemrecht. Het stichtingsprogramma van 1885 onderschrijft het principe van gelijkheid zonder onderscheid van ras, cultuur of geslacht. In het handvest van Quaregnon van 1894 eist de socialistische partij het algemeen stemrecht op alle niveaus en zonder onderscheid van geslacht. Naar aanleiding van de discussies in het parlement omtrent de herziening van de gemeentelijke kieslijsten steunen de socialisten in 1895 de petitie van de Ligue voor gemeentelijk vrouwenkiesrecht. Het is de eerste keer dat de Ligue het opneemt voor het vrouwenkiesrecht. Ze argumenteert dat gemeenten samengesteld zijn uit gezinnen en dat de vrouw als moeder precies in het gezin een centrale plaats bekleedt. Het mag evenwel niet baten.Politiek getouwtrek omtrent het vrouwenstemrecht rond de eeuwwisselingIn het vooruitzicht van de verkiezingen van 1902 sluiten liberalen en socialisten een verbond. Samen willen ze de sinds 1884 gevestigde katholieke meerderheidspositie doorbreken. De liberalen verlenen hun steun aan de socialistische eis voor algemeen en enkelvoudig mannenstemrecht, maar eisen dat de socialisten in ruil het vrouwenstemrecht laten vallen. De liberalen vrezen immers dat de vrouwen te veel onder de invloed van de kerk staan en derhalve hun stem zullen geven aan de katholieke partij. Lalla Vandervelde stelt alles in het werk om de socialistische vrouwen het compromis tussen socialisten en liberalen te doen aanvaarden, maar ze stuit op heftige weerstand. Met het oog op het uitsluiten van het risico op een dubbele nederlaag, stemmen de socialistische vrouwen uiteindelijk in met de opoffering van het vrouwenstemrecht. Dat gebeurt nochtans niet unaniem.Intussen groeit aan katholieke zijde de belangstelling voor het vrouwenkiesrecht. In 1894 behaalt de BWP een eerste electoraal succes. De vervanging van het meerderheidsstelsel door de evenredige vertegenwoordiging in 1899 kalft het katholieke overwicht nog meer af. In het meerderheidsstelsel worden alle zetels van een kiesarrondissement toegekend aan de winnende partij; in het systeem van de evenredige vertegenwoordiging worden de zetels van een kiesarrondissement verdeeld over de verschillende partijen in verhouding tot het aantal behaalde stemmen. De katholieken beperken de rol van de vrouw tot het gezin, maar verdedigen het vrouwenstemrecht om pragmatische redenen. Uitgaande van het vermeende conservatieve stemgedrag van de vrouwelijke kiezers, kennen ze aan de vrouwen een bufferfunctie toe in de strijd tegen het oprukkende socialisme. Vandaar dat de katholieken in de debatten over het algemeen en enkelvoudig mannenstemrecht niet aarzelen om daar het vrouwenstemrecht tegenover te stellen. Ze staan daarmee op één lijn met de christelijke feministen die in 1902 onder leiding van Louise Van den Plas Le Féminisme Chrétien de Belgique oprichten.an de vooravond van de Eerste Wereldoorlog is de strijd voor het vrouwenkiesrecht ingekapseld in de politieke strategie van de verschillende partijen. Voortaan moet het feminisme ook rekening houden met de nieuwe vrouwenbewegingen die in het verlengde van de zuilen tot stand komen. Dat belet niet dat in 1913 een eerste gemeenschappelijk feministisch front voor het vrouwenstemrecht gerealiseerd wordt. De Fédération belge pour le Suffrage des Femmes omvat de Ligue belge du Droits des Femmes, vier liberale vrouwenverenigingen en Le Féminisme Chrétien de Belgique. Het tot stand komen van een front voor vrouwenstemrecht impliceert dat de houding van de Belgische feministes gewijzigd is. Terwijl in het begin het stemrecht beschouwd werd als een bekroning van de strijd, wordt het nu opgeëist als een middel om de emancipatie van de vrouw in andere maatschappelijke domeinen te bereiken. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 doet de feministische eisen op de achtergrond verdwijnen.Gemeentelijk vrouwenstemrecht na de Eerste WereldoorlogNa de Eerste Wereldoorlog nemen de politieke partijen hun oude stellingen tegenover het stemrecht terug in. De katholieken stellen het vrouwenstemrecht tegenover het algemeen en enkelvoudig mannenstemrecht dat door de socialisten geëist wordt. Uiteindelijk komt het in april 1919 tot een compromis: de mannen krijgen het algemeen en enkelvoudig stemrecht, maar het stemrecht van de vrouwen wordt beperkt tot het gemeentelijk niveau. Nog voor de eerste naoorlogse parlementsverkiezingen wordt in mei 1919 het enkelvoudig stemrecht voor alle mannen vanaf 21 jaar ingevoerd. Als argument wordt aangehaald dat alle Belgische mannen gelijk in het oorlogsleed gedeeld hebben. Dat geldt blijkbaar niet voor de vrouwen. Alleen vrouwen die omwille van verzetsdaden door de bezetter gevangen waren gezet, niet-hertrouwde weduwen of alleenstaande moeders van gesneuvelde soldaten of gefusilleerde burgers krijgen eveneens stemrecht.Hoewel de socialisten er zich in april 1919 toe verbonden hebben voor de invoering van het gemeentelijk vrouwenstemrecht te stemmen, duurt het nog een jaar vooraleer de Belgische vrouwen in april 1920 kiesrecht verwerven voor de gemeenteraadsverkiezingen. Een aantal merkwaardige amendementen wordt ingediend. Het amendement van een Brussels liberaal dat prostituees uitsluit van het stemrecht wordt ook effectief doorgevoerd. De wet van februari 1921 maakt vrouwen verkiesbaar als gemeenteraadslid en de wet van augustus 1921 bevestigt dat vrouwen schepen en burgemeester kunnnen worden. Gehuwde vrouwen moeten hiervoor wel de toestemming van hun echtgenoot krijgen. De vrouwen verwerven ook het passief stemrecht op provinciaal en nationaal niveau. Dat impliceert dat ze niet mogen stemmen, maar zich wel verkiesbaar mogen stellen.In 1921 wordt het politieke monopolie van de mannen voor het eerst doorbroken op gemeentelijk niveau. Voortaan moeten de politieke partijen rekening houden met het vrouwelijk electoraat. De propaganda van de verschillende partijen is verrassend gelijkend. Vrouwen worden telkens opnieuw aangesproken in hun hoedanigheid van huisvrouw of moeder. De feministische beweging start intussen een grootschalige campagne om de toekomstige vrouwelijke kiezers te vormen. Enkele maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen wordt een Parti général des Femmes opgericht. Die partij wil alle vrouwen over de partijgrenzen heen verenigen rond een neutraal programma. Centraal staat de strijd tegen alcoholisme, onwetendheid en ontucht, de bescherming van moeder en kind en pacifisme. De uitsluitend uit vrouwen samengestelde kieslijst wordt evenwel niet aanvaard omdat ze niet volgens de regels is opgesteld.Op 24 april 1921 trekken meer dan twee miljoen vrouwen voor het eerst naar de stembus voor de gemeenteraadsverkiezingen. Het vermeende conservatieve stemgedrag van de vrouwelijke kiezers heeft zich niet voorgedaan. Na de verkiezingen van 1921 oordelen socialisten en liberalen dat de vrouwen 'goed' gestemd hebben. Het kiesgedrag van de vrouwen is eerder afgestemd op dat van hun mannen dan op het advies van de kerk. In Kortrijk worden in 1921 twee vrouwelijke raadsleden verkozen: Maria Egels voor de socialistische partij en Zosma Nuyttens voor de katholieke partij. Over heel België worden 196 vrouwen verkozen waarvan er 13 tot schepen en 6 tot burgemeester benoemd worden. De vrouwelijke verkozenen vertegenwoordigen slechts 1% van het totaal aantal raadsleden terwijl het aantal vrouwelijke kiezers 51% bedraagt. Dat blijft zo tot na de Tweede Wereldoorlog. Daaruit blijkt dat vrouwen niet voor vrouwen gestemd hebben. In de ogen van de publieke opinie blijft de politiek een mannenzaak.Hoewel vrouwen geen stemrecht hebben voor de provinciale en nationale verkiezingen, kunnen ze zich wel verkiesbaar stellen. Het aantal vrouwelijke parlementsleden blijft tijdens het interbellum bijzonder laag. De Kamer telt 3 rechtstreeks verkozen vrouwen: twee socialistes en één communiste. De senaat telt evenveel gecoöpteerde vrouwen: één socialiste, één katholieke en één Vlaams-nationaliste. Vreemd genoeg zijn deze vrouwelijke vertegenwoordigers niet noodzakelijk pleitbezorgsters van de vrouwenbelangen. Zo slaagt senator Marie-Anne Spaak-Janson erin om als enige vrouw in 1929 tegen een voorstel voor volwaardig vrouwenstemrecht te stemmen.Volwaardige politieke rechten in 1948Na de Tweede Wereldoorlog flakkert de discussie over het vrouwenstemrecht terug op. Het principe van volwaardig vrouwenkiesrecht wordt niet meer in vraag gesteld. De discussie blijft steken over het moment van inwerkingtreding. Het debat weerspiegelt de oude electorale bekommernissen. Dat betekent dat enerzijds christen-democraten hopen op een conservatief vrouwelijk kiesgedrag terwijl anderzijds socialisten en liberalen precies datzelfde vrezen. Uiteindelijk krijgen de Belgische vrouwen in maart 1948 stemrecht voor de parlementsverkiezingen. Het provinciaal stemrecht volgt in juli van datzelfde jaar. Vrouwen nemen voor het eerst deel aan de parlementsverkiezingen in juni 1949.De formele gelijkheid die door de wet van 1948 gerealiseerd is, betekent niet meteen ook reële gelijkheid. Het aantal vrouwelijke parlementsleden schommelt tot aan de verkiezingen van 1974 rond de 3%. Zowel de politieke partijen als de vrouwen zelf vinden een paar vrouwelijke mandatarissen voldoende om de vrouwelijke helft van de bevolking te vertegenwoordigen en om de zachte waarden in de samenleving die vrouwen nauw aan hart liggen, in het parlementair halfrond te verdedigen. Vrouwen krijgen dus geen toegang tot de politiek op grond van gelijke rechten, maar omwille van de "vrouwelijke kwaliteiten" die aan hen worden toegeschreven. Regeringsverantwoordelijkheid krijgen vrouwen voor het eerst in 1965 met de aanstelling van Marguerite De Riemaecker-Legot tot minister. Reeds in 1968 komt een einde aan het vrouwelijk ministerieel intermezzo.Hoewel na de Tweede Wereldoorlog de participatie van vrouwen aan het onderwijs en aan de arbeidsmarkt voortdurend stijgt, blijft de politiek een mannenbastion. Onder invloed van de groeiende feministische bewustwording in de jaren zeventig wordt dat niet langer geduld. De vrouwenbeweging gaat op zoek naar een oplossing. Omdat iets meer dan de helft van de bevolking uit vrouwen bestaat, ligt een stem-vrouw strategie voor de hand. Door vrouwen op te roepen voor vrouwen te stemmen wordt gehoopt het aantal vrouwelijke verkozenen te verhogen. De eerste acties worden gevoerd in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen van 1970. De stem-vrouw campagne voor de parlementsverkiezingen van 1974 betekent een keerpunt. Het aantal mandatarissen in het parlement verdubbelt.In 1987 wordt een Staatssecretaris voor Maatschappelijke Integratie aangesteld. De stem-vrouw acties worden omgevormd tot stem-voor-evenwicht campagnes. Paritaire democratie wordt het nieuwe sleutelconcept. Dat betekent dat mannen en vrouwen evenredig vertegenwoordigd zijn in alle politieke instellingen. Desondanks stijgt het aantal vrouwelijke parlementsleden niet boven de 10%. Sensibiliseren alleen is dus niet voldoende. Structurele maatregelen dringen zich op.In mei 1994 wordt de wet Smet-Tobback goedgekeurd. Kieslijsten mogen maximum 2/3 kandidaten van hetzelfde geslacht bevatten. Dat betekent dat minstens één derde van de kandidaten vrouw moet zijn. Als overgangsmaatregel geldt voor de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 1994 een quotum van 1/4. Het percentage verkozen vrouwelijke gemeenteraadsleden stijgt van 13.8% naar 19.9%. Maar ook quota garanderen geen evenwichtige politieke vertegenwoordiging van mannen en vrouwen. Vrouwen kunnnen slechts verkozen worden als ze ook verkiesbare plaatsen krijgen. En daar is in de eerste plaats politieke wil voor nodig. Pas dan kan de paritaire democratie definitieve vorm krijgen in onze toekomstige samenleving.

14:39 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

31-01-05

Valentijn?

Wat is me dat voor een woord? Wat gebeurt er die dag?Waarom moet iedereen meedoen met de cliche van 'Valentijn'? Dus eigenlijk één maal per jaar moet een man/vrouw zijn/haar partner een cadeautje geven? Dus, één keer op een jaar word je verwend? HAHAHA Ik word liever meerdere keren verwend, dan alleen maar op Valentijntjes dag. Het is zodanig een cliché geworden dat de meeste mensen zelfs niet meer weten dat het een cliché is. Ik ben niet graag zoals iedereen, dus op die dag doe ik niets en geef ik niets. Het is maar een dag zoals een ander. We hebben al genoeg feestdagen om ons kopzorgen te geven! Wie heeft er nog een dag bij nodig zodat men bewust is van onze liefde voor de ander. Ik heb Valentijn niet nodig om te weten dat mijn partner me graag ziet. Hij toont het me iedere dag, door er gewoon te zijn voor mij. Ik zie het iedere dag in zijn ogen, gewoon de manier waarop hij naar me kijkt en naar me lacht. Dat is zoveel beter dan een dom knuffel, of een stinkende roos. Mja, ik zie niet graag rozen, dat zijn veel te ingewikkelde bloemen. Ik hou liever van simpele dingen, zoals Margrietjes. Want eigenlijk, het leven is maar simpel, het is wij die het moeilijk maken.

15:26 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

I'm back

Beste vrouwen, I'm Back!! Hallo iedereen, het is weer een tijdje geleden dat ik nog iets in mijn Blogje heb geschreven, nietwaar. Wel ik ben terug van weggeweest. Nee, ik ben niet naar het buitenland geweest maar wat ik wel kan zeggen is dat de voorbije dagen nogal hectisch waren. Bon, soit. Weet je wat ik niet echt snap, waarom vrouwen het moeilijker hebben om verliefd te worden dan mannen? Ligt het alleen aan mij of heb ik de indruk dat het toch voor een man gemakkelijker is? Ik bedoel, wij als vrouw hebben iets meer tijd nodig om verliefd te worden op iemand. Ik zal het jullie eens laten zien uit mijn standpunt. Als ik iemand leuk vind doe ik er alles aan dat die persoon het niet merkt. Gewoon uit schrik dat die persoon niet hetzelfde voelt als ik. Mannen kunnen het er zo dubbel en dik opleggen als ze iemand interessant vinden. Die zouden je bij wijze van spreken bijna aanvallen zo duidelijk willen ze het maken. Dan hangen ze de stoere uit, dan stellen ze voor om je potje koffie te gaan halen, om je dossiers op te bergen in jouw plaats. Wat is dat met die mannen die naast u komen zitten en denken dat je ze ook aantrekkelijk vinden en dan in jouw gezicht beginnen te babbelen om zeker te zijn dat ze je aandacht hebben? (met hier en daar een beetje speeksel) Gelukkig zijn ze niet allemaal zo! Ik heb een collega die denkt dat hij door veel tegen mij te praten, en altijd naast me te zitten tijdens onze lunch dat ik hem aantrekkelijk ga vinden. Niet dus! Maar zelfs als je zo tegen iemand subtiel zegt dat hij jou met rust moet laten letterlijk, dan nog snapt hij dat niet. Pfff, ik geef het op. Ik negeer gewoon die man. Als hij iets vraagt, dan zal ik daar wel op antwoorden, maar meer niet. Dus, daarom heb ik het lastig om tegen een persoon te zeggen dat je die wel ziet zitten. Ik heb al een paar keer een man uitgevraagd, kwestie om te bewijzen dat ik een geëmancipeerde vrouw ben, en raad eens, sommige mannen kunnen daar niet mee omgaan. Ze vinden dat eng dat een vrouw voor zichzelf kan zorgen. OK, ik heb me erbij neergelegd. Ik vraag nu zelfs de mannen niet meer uit, uit schrik dat ze me te geëmancipeerd vinden. Waar gaan we naartoe? Mag een vrouw dan niks? Het zou schoon zijn moesten we een uitnodiging afwijzen van een man omdat deze te geëmancipeerd is. HAHAHA Maar dat is natuurlijk nog niet gebeurd, nietwaar? Want volgens sommige vrouwen is het aan de man gelegen dat deze de vrouw moet uitvragen. Je hebt dan zo van die vrouwen die zeggen dat ze in het feminisme geloven, maar dat ze nog liever doodvallen dan een man uit te nodigen. "De mannen moeten de vrouwen uitnodigen, niet andersom" Aller, aller, aller, en dat noemt zichzelf dan een feminist. Ik heb er niets op tegen dat vrouwen mannen uitvragen, ik doe het nu en dan ook. Maar ik moet wel zeggen dat ik efkes getwijfeld heb over het feit dat wij dat ook mogen doen. Maar zoals ik het al in een paar vorige blogjes heb geschreven, ik ben nog maar in het begin van het feminisme, ik moet nog heel veel bijleren. En dat gebeurt niet van de ene dag op de andere nietwaar. Ik leer nog iedere dag bij, ik lees er ook veel over en ik probeer er zo een beetje zelf mijn standpunt van te maken. Maar ik ben wel fier om een vrouw te zijn, met alle voor -en nadelen die er zich aan verbonden voelen.

09:27 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-01-05

Vrouw zijn

Waarom is het toch zo lastig om de dag van vandaag een vrouw te zijn? Waarom moeten wij ons meer inspannen dan de man? Waarom willen de vrouwen eigenlijk gelijke rechten?Ik ben een vrouw, en ja ik wil ook gelijke rechten en alles kunnen wat een man kan, maar ik nu weet ik dat ik niet ALLES kan wat een man kan, en omgekeerd geld hetzelfde.Maar wat ik niet snap is, dat een vrouw voor sommige taken zich meer moet inspannen dan een man. Bijvoorbeeld, op kantoor. Als een man directeur is, gaat men er automatisch van uit dat die heel bevoegd is voor de functie, en als een vrouw directeur(trice) word moet zij zich keer op keer bewijzen. PAS OP, het is niet overal zo, maar toch grotendeels wel. Onze directeur is eigenlijk een directrice, en ik zie ook aan dat zich echt moet bewijzen ten opzichte van haar mannelijke collega's. Dat is toch wel spijtig vind u ook niet?Of je het nu wilt of niet, in de ogen van de meeste mannen zijn vrouwen toch maar aanzien als slaven. Wel nu niet direct slaven, maar ze verwachten wel dat hun vrouw het huishouden doen en de was en plas. Maar ik geef toe er zijn ook mannen die graag mee helpen in het huishouden. Maar die zijn nu nog altijd raar. Je vind ze niet gemakkelijk. Ze hebben altijd zo van die excuses dat ze veel werk hebben, of dat ze moe zijn van al het werk dat ze gedaan hebben. Of sie, of la. Je kent dat.Er zijn ook vrouwen die niet willen meehelpen in het huishouden, dat geef ik toe.Waarom is een kuisvrouw EEN VROUW? Bestaan er geen mannelijke kuiskrachten? Of willen we die niet in dienst nemen? Zijn we bang dat mannen niet even goed kunnen kuisen als een vrouw? Een man kan even goed kuisen als een vrouw. Neem dat maar van mij aan. Wanneer mijn broer zelfstandig ging wonen, wou hij totaal geen kuiskracht hebben. Hij wou zelf zijn huis proper houden, en proper was het wel. Je mocht echt de witte handschoen boven halen en voelen, geen grammetje stof vond je.Dus waarom hebben de meeste mannen een excuses nodig? Waarom willen ze niet helpen? Als je ze opensnijd, bloeden ze toch ook, zoals een vrouw?

11:46 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-01-05

VROUWEN

Ok, waarom vinden sommige vrouwen dat ze beter zijn dan andere vrouwen? Waarom zijn er zo van die vrouwen die denken dat ze alles beter weten, maar dat ze in de font niets weten.Ik weet het ik, ik ben ook een vrouw, maar komaan zeg er zijn toch grenzen? Het is nu niet omdat je een vrouw of man bent dat je denkt dat je je alles kunt permitteren!Het kan me soms toch echt te veel zijn.Waarom kan men geen blogje schrijven zonder er neerbuigende kritiek voor te krijgen? Ik spreek niet voor die man die mijn vorige blogje een beetje heeft bekritiseerd, want die persoon is zo vriendelijk geweest om hem te verontschuldigen. Ik heb het al gezegd en nu zeg ik het nog eens, hij moest dat niet doen, maar het was toch lief van hem om het wel te doen. Nee ik heb het over een vrouw die me een mailtje heeft gestuurd en zowat mijn blogje neerhaalde. MEVROUW, IK TREK HET ME NIET AAN WAT U SCHRIJFT!!!!!!! Ik zal toch verder blogjes schrijven, of het u nu aanstaat of niet. Wat kan mij dat schelen. Ik weet dat ik niets verkeerd schrijf, ik weet dat ik de mensheid niet verneder. Als ik per ongelijk iemand kwets dan verontschuldig ik me ook onmiddellijk. Maar ik verneder niet 1 iemand, ik verneder ook niet iedereen. Het is waar soms, kan ik dingen zeggen die een beetje overdreven zijn. Maar als ik dat merk dan verontschuldig ik me ook. Maar die vrouw die mij een mailtje heeft gestuurd is echt over de lijn gegaan. Gewoon uit pure woede heb ik onmiddellijk die mail verwijderd. Ik had dat beter niet gedaan en in mijn blogje moeten kopiëren, maar soit die is nu weg.Pas op, ik vind het altijd plezant om reacties te hebben van mensen, maar er zijn toch grenzen, en toen ik die mail las zag ik bloed rood.Ik heb dan ook niet onmiddellijk een blogje geschreven want anders zou ik misschien een niet zo plezante reactie gehad hebben van andere bloggers. Dus besloot ik eerst wat te kalmeren en nu een blogje te schrijven.Waar gaat de wereld naartoe? Waar gaat de mensheid naartoe?P.S. met dank aan Paul, die me heeft leren nadenken vooraleer ik een agressief blogje ging schrijven ;-) MERCI

16:35 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-05

Dit onderscheid de jongen van de man!

"Mijn oprechte excuses Eerst en vooral: ik heb geen blog, maar was - vooral uit interesse - via de skynet homepage bij de blogs en zo bij u terechtgekomen, aangezien u pas die post gedaan had en dus op het scherm verscheen. Mijn excuses voor mijn te heftige reactie, ik had blijkbaar ook wat frustraties die ik onnodig op u heb uitgewerkt. Het doet anders wel goed om even wat stoom af te blazen door iets te schrijven, daar hebt u ook gelijk in, maar het is geen goede leidraad! In ieder geval, ik ben het nog steeds niet volledig eens met wat u schreef, maar gelukkig mag dat inderdaad in dit land, maar ik kan u begrijpen. Wat ik eigenlijk niet echt begrijp, is uw kalme en uiterst beleefde reactie op mijn te boertig antwoord, en daar heb ik dan ook respect voor. Ik had beter ook beleefder en kalmer geweest in het uiten van mijn reactie. Mijn oprechte excuses dus, en ik zal hier nog wel eens komen lezen, want u schrijft vlot en goed. Iets wat van mijn reactie eerder vandaag niet kon gezegd worden. Deze keer wel vriendelijke groeten, van Paul."Weet je nog, deze middag toen ik schreef over die man die een heftige reactie schreef over mijn blogje? Wel hier zijn zijn excuses. Dat moest hij natuurlijk niet doen, ik had dat ook niet gevraagd. Uit eigen wil heeft hij dit geschreven. En neen, ik heb hem het mes niet onder zijn keel gezet.Hij schreef ook alleen maar wat er op zijn hart lag. Wel, door deze reactie kan ik eerlijk zijn dat dit een onderscheid maakt tussen jongen en man. En geloof me mensen, dit heeft een echte man geschreven. Dus, zie je wel, niet iedere man/jongen is/zijn laag gevallen, er lopen er nog veel goede rond.Zoals ik al zei, mijn reactie over 'ik haat mannen' was ook redelijk heftig dat weet ik. Op dat moment meende ik dat ook, maar nu dat de storm gekalmeerd is weet ik dat ik de mannen niet haat. En Paul hier heeft me dat nog eens duidelijk gemaakt door nog iets in mijn blogje te schrijven. Dank u Paul!Paul, als je dit leest mag je gerust 'je' of zelfs Cindy zeggen. Ik voel me altijd zo oud als iemand 'U' zegt ;-)Groetjes

20:53 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Meneer(en) mijn verondschuldigingen.

Zielig, ronduit zielig; zegt:'Eigenlijk zou ik me de moeite niet mogen getroosten om op zulke kortzichtige en haast racistische debiliteiten te reageren, maar van zulke dingen word ik moedeloos razend. Als een trut als u zulke onnozelheden schrijft, moet ik dan kwaad zijn op alle vrouwen? Als een jong ding in een Golf (gevaren op de weg mevrouw) mij alles doet dichtsmijten op de autosnelweg, haat ik dan alle chauffeurs? Feminisme en racisme zijn in hetzelfde bedje ziek: zwart-wit denken haalt alle gezond verstand langs rechts in. Uw uitlatingen zijn een smet, een bruine vlek op de vrijheid van menigsuiting. Zielig, wraakroepend zielig met oogkleppen op, dat bent u.'Hmm, wat moet ik daar nu op antwoorden? 1) ik zoek geen wraak2) ik was woeden op het moment dat ik dit schreef; dat moest van mijn lever3) had ik niet gezegd dat ik me ging verontschuldigen?? Waarschijnlijk niet, want anders had ik het erbij geschreven.4) ik zie wel graag zwart en wit en bruin en roze en blauw en groen enz.6) ik zeg niet wat U moet zeggen, dat is wat er bij mij gebeurd is en hoe ik me afreageer.Besluit: (volgens die man toch) wij mogen ons niet uiten. Wij mogen niet zeggen dat we een slechte dag hebben, maar alles roze en maneschijn is dan mogen we dat wel zeggen.Meneer, ik neem u dat totaal niet kwalijk dat U zo fel tegen mij reageert. Ik vind persoonlijk dat we een vrij land zijn en dat we onze eigen mening mogen uiten. Maar zo heeft u toch ook een zekere woede geuit, maar dan t.o.v. mij, alleen. Maar wat ik totaal niet mee akkoord ga is het feit dat u feministen en racisten over dezelfde kam scheert. Want dat is niet waar. Maar soit, hierbij wil ik U nog even dank zeggen voor uw mening. Het is wel spijtig dat ik Uw blogje niet mag zien.Wat ik ernog aan toe wil voegen is, Mannen ik verontschuldig me voor mijn grove uitlatingen, ik hoop dat u mij kunt vergeven, en gelukkig zijn jullie allemaal niet zo.Ik weet dat ik haat gezegd heb maar in het diepste van mijn hart weet ik dat dit een groot woord is en dat ik dat nooit zo had moeten formuleren. Maar stel u eens in mijn schoenen, als al die dingen op één dag aan jou zouden zijn overkomen, dan zouden de stoppen toch ook doorslaan? Niet?Dit was mijn moment van zwakte, en ik geef het toe ik was zwak. Soms kan ik alleen maar mijn woede kwijt door te schrijven, liever dit dan alles opkroppen en dan te lossen tegen één persoon die het totaal niet verdiend. Dus nog maals, forgive me!Dank u

14:36 Gepost door Cindy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |